Na ulicy Słowiczej, na ulicy zmyślonej Nie ma wcale kamienic, tylko same balkony.
Pozawieszał je niegdyś na pozornych zawiasach Obłąkany architekt, który żył w tych czasach.
Nikt z przechodniów nie dotarł do zmyślonej ulicy - Unikają jej szklarze i wędrowni muzycy, Tylko księżyc zarzuca na balkony swą pełnię I przepływa bez cienia, niewidzialny zupełnie...
Na balkonach są róże, a na różach słowiki. Róże mdleją po nocach od słowiczej muzyki, A to wszystko się dzieje, jakby działo się we śnie, A zarazem istniało poza snem jednocześnie...
Nikt z przechodniów...
I nie sposób odróżnić mgły od snu, co tak ściśle Mgłą się staje, jak dotąd w żadnym innym zamyśle - A ty błąkasz się nocą po ulicy Słowiczej Pełna westchnień tłumionych i niewiernych słodyczy
I ku górze wyciągasz przezroczyste swe dłonie Bym ukazał się tobie na zmyślonym balkonie -
A tu księżyc zarzuca na balkony swą pełnie I przepływa bez cienia, niewidzialny zupełnie...
